-Твоите слики се секој ден се' подобри- еден шепот позади нејзе и ги прекина мислите. Се
сврте полека и веднаш се насмеа. -
Даки...
-Цела вечност ти треба да се симнеш! - и ја возврати насмевката и ги рашири рацете - Дојди ваму, гушни ја оваа лудача! Ми фалеше толку!
-Цела вечност ти треба да се симнеш! - и ја возврати насмевката и ги рашири рацете - Дојди ваму, гушни ја оваа лудача! Ми фалеше толку!
-И ти мене Да, не знаеш колку! - ја гушна посилно.
-Не го видов татко ти доле. - кажа кога двете седнаа на подот.
-Не го видов татко ти доле. - кажа кога двете седнаа на подот.
-Во Лондон е и мама мислам...не сум
сигурна...но последен пат беше во Тајланд. Тоа беше пред еден месец. - одговори најнормално како да одговара нешто
лесно.
-Само со Долорес си?
-Само со Долорес си?
-Подобро сама отколку во лоша придружба, така? - двете се насмеа и повторно се гушнаа.
-Целосно се согласувам - ја погали по главата - и зборувајќи за придружба, влези! - викна кон вратата.
-Со кого дојде? Донесе некој згоден шпанец?- ја буцна по лактот.
-Верувај ми дека се' би дала за еден
згоден шпанец сега. - и пред слабичката
да може да каже нешто, вратата се отвори.
Немаше повеќе од 22, беше висок и русокос. Неговите очи ја потсетуваа на Даки и исто така на дедо и. Имаше дискретна насмевка и брада од неколку дена. Носеше со себе гитара и беше облечен во црни фармерки со сива рамбовка, а врз неа жолта кошула која одговараше со неговите патики. Тоа беше Бенхамин. Најстариот од братучедите Ветрано.
-Бенха? - го немаше видено околу четри години и изгледаше неверојатно. - БЕНХА!!
-Стапче! - ја гушна. - Повисока си од Даки. - се пошегува и ја погали по косата исто како сестра му.
-Не зборувај глупости! - викна таа од подот.
-Не можад да верувам дека си тука...и ТОЛКУ различен - го погали по образот - ова навистина е бонус. - ја цитираше најкористената фраза во училиштето Рокланд.
-Бонус? Колку само лчиш на богаташка Канде! - се пошегува русокосиот.
-Тоа е што е! - ги крена рацете - Барем сум добра богаташка? - тројцата се гушнаа и почнаа да се смеаат.
-Ви направив нешто. - ги пушти и им ја покажа сликата. - бојата е сеуште свежа - во ќошот можеше да се види новата слика на слабичката - ја направив мислејќи на двајцата, но беше наменета за Даки, бидејќи не знаев дека ќе доаѓаш - се оправда пред русокосот, кој не престануваше да ја гледа сликата.
-Неверојатна си! Лудава ми кажа дека сликаш, но ова е навистина добро. - ја погали по вратот.
-Ти честитам „К“ - одаман некој не ја нарекол К, можеби затоа што така ја викаа само поранешните најдобри пријателки и таа, се разбира - многу ми се допаѓа што тоа што го пресликуваш тоа што ти се случува.
-Фала, и фала ви што сте тука. Не знаете колку среќна ме правите.
-Знаеме, бидејќи го чувствуваме истото. Дојде времето да бидеме семејство, тројцата заедно. Ветрано во акција! - викна и повторно ги гушна.
-Дури и излгедаш горда на презимето. - се пошегува русокосиот - Кан, знаеш што правам тука? - слабичката негираше - Ќе бидам твојот нов професор на летниот камп! - застана чекајќи ја нејзината реакција.
-Ме заебаваш? МЕ ЗАЕБАВАШ?!¿
-Не, навистина. Сите ќе одите на кампот и јас успеав да станам главен професор на музејот за уметност. Што знач ќе ме гледаш цело лето. - - додека зборуваше Канде се качи на креветот.
-Ох Боже, колку сум среќна! - викна скокајќи на грбот на русокосиот - Ми фалевте толку и сега ќе бидеме сте заедно! Како семејство!

0 коментари:
Post a Comment