April 17, 2015

Епизода 5: Уметност е да си дел од фамилија (2 дел)


-Твоите слики се секој ден се' подобри- еден шепот позади нејзе и ги прекина мислите. Се сврте полека и веднаш се насмеа. - Даки...

-
Цела вечност ти треба да се симнеш! -
и ја возврати насмевката и ги рашири рацете - Дојди ваму, гушни ја оваа лудача! Ми фалеше толку!

-И ти мене Да, не знаеш колку! - ја гушна посилно.

-
Не го видов татко ти доле. - кажа кога двете седнаа на подот.

-Во Лондон е и мама мислам...не сум сигурна...но последен пат беше во Тајланд. Тоа беше пред еден месец. - одговори најнормално како да одговара нешто лесно.

-
Само со Долорес си?

-
Подобро сама отколку во лоша придружба, така? - двете се насмеа и повторно се гушнаа.

-
Целосно се согласувам - ја погали по главата - и зборувајќи за придружба, влези! - викна кон вратата.

-
Со кого дојде? Донесе некој згоден шпанец?- ја буцна по лактот.
-Верувај ми дека се' би дала за еден згоден шпанец сега. - и пред слабичката да може да каже нешто, вратата се отвори.

Немаше повеќе од 22, беше висок и русокос. Неговите очи ја потсетуваа на Даки и исто така на дедо и. Имаше дискретна насмевка и брада од неколку дена. Носеше со себе гитара и беше облечен во црни фармерки со сива рамбовка, а врз неа жолта кошула која одговараше со неговите патики. Тоа беше Бенхамин. Најстариот од братучедите Ветрано.

-
Бенха? - го немаше видено околу четри години и изгледаше неверојатно. - БЕНХА!!


-
Стапче! - ја гушна. - Повисока си од Даки. - се пошегува и ја погали по косата исто како сестра му.

-
Не зборувај глупости! - викна таа од подот.

-
Не можад да верувам дека си тука...и ТОЛКУ различен - го погали по образот - ова навистина е бонус. - ја цитираше најкористената фраза во училиштето Рокланд.

-
Бонус? Колку само лчиш на богаташка Канде! - се пошегува русокосиот.

-
Тоа е што е! - ги крена рацете - Барем сум добра богаташка? - тројцата се гушнаа и почнаа да се смеаат.

-
Ви направив нешто. - ги пушти и им ја покажа сликата. - бојата е сеуште свежа - во ќошот можеше да се види новата слика на слабичката - ја направив мислејќи на двајцата, но беше наменета за Даки, бидејќи не знаев дека ќе доаѓаш - се оправда пред русокосот, кој не престануваше да ја гледа сликата.

-
Неверојатна си! Лудава ми кажа дека сликаш, но ова е навистина добро. - ја погали по вратот.

-
Ти честитам „К“ - одаман некој не ја нарекол К, можеби затоа што така ја викаа само поранешните најдобри пријателки и таа, се разбира - многу ми се допаѓа што тоа што го пресликуваш тоа што ти се случува.

-
Фала, и фала ви што сте тука. Не знаете колку среќна ме правите.

-
Знаеме, бидејќи го чувствуваме истото. Дојде времето да бидеме семејство, тројцата заедно. Ветрано во акција! - викна и повторно ги гушна.

-
Дури и излгедаш горда на презимето. - се пошегува русокосиот - Кан, знаеш што правам тука? - слабичката негираше - Ќе бидам твојот нов професор на летниот камп! - застана чекајќи ја нејзината реакција.

-
Ме заебаваш? МЕ ЗАЕБАВАШ?!¿

-
Не, навистина. Сите ќе одите на кампот и јас успеав да станам главен професор на музејот за уметност. Што знач ќе ме гледаш цело лето. - - додека зборуваше Канде се качи на креветот.


-
Ох Боже, колку сум среќна! - викна скокајќи на грбот на русокосиот
- Ми фалевте толку и сега ќе бидеме сте заедно! Како семејство!

0 коментари:

Post a Comment